Bu Kaosla Dans Etmeyi Öğreniyoruz Sanki! 🌪️🤰🤱

Selam sevgili okuyucularım ve bu bilinmez deniz yolculuğunda benimle birlikte olan diğer kaos kurucuları 👋😊

Bugün size hayatın o mucizevi, bazen de tam bir felaket gibi gelen döngüsünü anlatacağım. Eğer siz de "Bu yaşama adapte olmaya çalışıyorum" modundaysanız, doğru yerdesiniz. Çünkü ben de öyleyim. Benim evim şu an Ankara’nın ortasında, bebek sesleriyle yankılanan, mama değiştirme kokusuyla sarılmış yaşayan bir canlı organizma yaşıyor diyebilirim. 🧘‍♀️👶 Benim için anne olmak, o öngörülemez hava durumu gibi; bir an güneşli, diğer an tam kasırga geçiriyoruz. Ve bu kaosu anlatmaya geldim! 🌪️

Bazen düşünüyorum da, bizi izleyen bilge anne adayları ne kadar da sakin görünüyorlar. Sanki bir bütünlük var gibi. Yok ya, benim şu anki bütünlüğüm; bir yandan biberonla mücadele ederken diğer yandan "Acaba bu gece uyur mu ya?" diye evrene yalvaran bir garip karışım. 😂 Sabahın o ilk uykusundan beri vücudumdaki her kas gergin, göz altlarım morlukla sanata ulaşmış durumda. Ama sonra bir de o küçücük mucize uyanıyor ve tüm bu kaosa yeniden hayat veriyor. İşte o an, "Evet, bunu yapıyorum" diyorum kendi kendime ve bir yandan da "Tanrım yardım et bana" diye iç geçiriyorum. 🙏

Uykuyla Savaşı ve Sıfırdan Başlamak 😴🔄

Uyku, şu an bizim için lüks bir tatil destinasyonu gibi. Bizimki ise zorunlu bir kısa moladan ibaret. Takvimimizde 'Uyku Saati' diye bir madde yok; sadece "Şimdi uyumaya çalışacağız" yazıyor. Bu yüzden, bu dönemde en çok zorlandığım şey tutarlılık. Bir gün mükemmel bir rutin kurmuşuz gibi geliyor, her şey yolunda gidiyor sanki... Ve sonra beklenmedik bir zamanda gelen o mükemmel gaz sancısı başlıyor. 🫠

Öğleden sonraki "Her şey yolunda" dediğimiz anlar bile, aslında bütün bir strateji toplantısı gerektiriyor. Oyuncaklarla oynama zamanı geldiğinde bile, o minimal oyuncaklarımıza bile sanki bir sonraki seviye matematik problemi çözüyorlarmış gibi odaklanıyorlar. Bu yüzden, bazen oyuncakları alıp onlara değil de kendime bakıyorum; Bunlar benim en iyi oyun arkadaşım, ben ise bu gösterinin yönetmeni ve temizlik görevlisiyim. 😂

Beslenme Ritüelleri vs. Gerçeklik 🥣 reality check

Organik gıdalarla uyumlu, renkli sofralar kurma aşkım devam ediyor elbette. Çünkü biliyorum ki vücudumuzun ihtiyacı olan o doğal ritüelleri sürdürmek önemli. Sebzeler, tahıllar... Bunları her şeye rağmen masaya koyuyorum. 🌱Ama sonra gerçeklik giriyor sahneye: Birinci olanımız, o mükemmeliyetçi gıda macerasına ilgi göstermiyor ve benim yüzümdeki bu umut dolu ifade, bir saniyede "Bu ne ya?" ifadesine dönüşebiliyor. İşte bu gerilim çizgisi, anne olmanın en komik (ama göz yaşartıcı) yanı sanırım. 😂

Yine de, bu döngü bizi biz yapıyor sanki. Sabahın ilk zorlu seslerinden gece ninniye kadar süren bu maceramız, her şeye rağmen sevgi dolu. Bu kaosu kucaklayan herkese kocaman bir sarılma gönderiyorum buradan Ankara'dan! ❤️ Siz de böyle bir an yaşıyorsanız, yalnız değilsiniz. Kahvemizi koyalım, sesimizi çıkaralım ve bu dansa devam edelim mi? Hadi bakalım benim diğer maceraperest anne ruhum! 🤗✨