Bu Kaosu Yönetmek Sanat Değil, Bir Yaşam Biçimi Gibi Geliyor 🌪️☕

Selam sevgili okurlarım! 👋 Selamlar olsun bu küçük kaosu benimle birlikte kucaklayan ruhlara. Eğer buraya geliyorsanız, muhtemelen sizin de yaşam alanınız da benimki gibi ya da bu kaosu başarıyla yönettiğinizi düşündüğünüz bir aşamadasınızdır. Benim şu anki durumu ise tam olarak "organik malzemelerle sürdürülebilir yaşam mücadelesi veren, kaosa teslimiyet öncesi son direnç hattını kurmaya çalışan anne" modunda. 😂

Geçenlerde bir arkadaşımla konuşuyorduk da, bu anne olmanın süreci hakkında söylediklerimi duyunca beni gülme krizine soktu. "Sen bu döngüyü nasıl başarıyorsun?" diye soruyorlar ya... Ben de içimden geleni söylüyorum: "Ben başarılı değilim, sadece hayatta kalmaya çalışıyorum biraz da sevgiyle besleniyorum sanırım." 😂 Hiçbir filtre olmuyor resmen. Bu benim için bir görev tanımı değil, daha çok vücut bulmuş bir maraton koşusu gibi.

O Anlar Var ki... Sanki Zaman Duruyor 🫠

Bazen öyle anlar oluyor ki, bütün o uykusuz geçen geceler, mama değiştirme maratonları, bütün o "Acaba iyi mi bu?" diye düşündüğümüz anlar... hepsi bir anda gelip oluyor ve birden farkındalık yaşıyorsun. Mesela, sabahın altısındayken o minik ellerle yüzünü ovuşturarak bana bakışı... İşte tam o anda, tüm öfke, tükenmişlik, "ne yapıyorum ben?" hissi bir anda eriyor ve yerine tarifsiz bir sevgi geliyor. Bu, bilimsel olarak açıklanamayan bir kimya sanırım biz annelerdedir. 💖

Ama itiraf etmeliyim ki, o anlar geliyor ve geçiyor. Arada onlarca kez gelip giden bir duygusal sel gibi. Bir önceki anıştırmalık vakti geldiğinde, o huzur dolu dinginlik yerini "Tamamdır bunlar, yine başlıyoruz!" gerginliğine bırakıyor. Sanki hayat bu böyle bir komedi filmi gibi; harika sahneler var ama arada çok da gürültülü, bazen de uykuyla savaşmaya zorlayan sahneler oluyor. 🙉

Minimalizm ve Bu Canlılar 🐘🤏

Minimalist oyuncaklara geçiş yapmaya çalışmamız da ayrı bir komedi malzemesi. Bir sürü farklı, pahalı oyuncak almak yerine, o iki minik canın küçük şeylerle bile nasıl saatlerce meşgul olduğunu görmek inanılmaz bir tatmin oluyor. Sanki doğanın bize sunduğu en basit malzemelerle en büyük oyunları kurmayı öğreniyoruz. Önceki ben, "Burası bir oynağın yeri" diye düşünürken; şu anki ben, "Bu iki kumaş parçasıyla bütün evreni kurdular sanki!" diye hayran kalıyorum. Bu, malzeme bilgisinden çok, çocuğun yaratıcılığıyla ilgili sanırım. Benim görevim de bu muazzam esnekliği takdir etmek oluyor. 🙏

Herkesin hayatı mükemmel bir fotoğraf karesi gibi göründüğü bu dijital çağda, benim için önemli olan o mükemmel kare değil; o kaosu birlikte yaşamayı öğrenmek. Eğer siz de bu iniş çıkışların ortasında "Acaba ben mi yanlış yapıyorum?" diye düşünüyorsanız, bilin ki yanılmıyorsunuz. Bu sadece bir süreç ve biz bu süreci hep birlikte dönüştürüyoruz. Benim küçük mucizelerle dolu evim de öyle, sizin yours'unuz da öyledir. Bir sonraki denemelerimde görüşmek üzere, kocaman bir sarılma gönderiyorum! 🤗✨